Bazı anlar vardır ki zaman durur, dünya daralır ve insan kendi içinde bir kıyamet koparır. Ben de o anları yaşadım. Yüreğim parçalanmış, aklım kararmış, bedenim ağırlaşmış bir halde kendi özel kıyametimin ortasında kaldım. Her şey bitmiş gibiydi. Umut denen o incecik iplik kopmak üzereydi. Ama hayat… hayat acımasızca da olsa, merhametli bir şekilde de olsa devam ediyordu. Ve ben anladım ki, öyle güzel insanların yaşadığı bu dünyada hayata tutunmamak, onlara yapılacak en büyük saygısızlık olacaktı. O güzel insanlar… Hiç tanımadığım, hiç tanışmadığım, belki de bir daha yüzünü göremeyeceğim insanlar… Kanatlarını açtılar. Sessizce, gösterişsizce, hiçbir karşılık beklemeden üzerime sardılar o kanatları. Yüreğime sıcacık dokunuşlar yaptılar. Karanlığın en koyu yerinde bir ışık yaktılar. O ışıkla yürümeye başladım. Adımlarım ağırdı, dizlerim titriyordu ama yürüdüm. Çünkü onlar vardı. Onlar sayesinde ayağa kalktım. On binlerce sesin duaları geldi kulağıma. Tanımadığım yüreklerden yükselen o dualar… Bir insanın ne kadar yalnız olduğunu sandığı anda bile aslında hiç yalnız olmadığını hatırlattı bana. Canım ne kadar yansa yansın, yüreğim ne kadar sızlasa sızlasın, artık yürümek… yürümek ve onları utandırmamak benim yaşam biçimim olmalı. Onların bana uzattığı o el, o dua, o sıcacık bakış… Beni hayata bağlayan en güçlü zincir oldu. Artık her adımımda onların yüzünü düşünüyorum. “Onları mahcup etmeyeceğim” diyorum içimden. Çünkü onlar bana inandı. Ben de onların inancına layık olmalıyım. Bu tarihsel günlerde, barışa beş kala… Yüreğimi ve aklımı yeniden barışa yatırmak benim anahtarım olmalı. Çünkü barış sadece ülkelerin, halkların meselesi değil; insanın kendi içindeki fırtınayı dindirmek de bir barıştır. Kendi kıyametimden çıkarken, barışı hem dışarıda hem de içimde arıyorum. O anahtarı elime aldım. Kapıları tek tek açmaya çalışıyorum. Evet, benim için hayati derecede önemli olan sorunum tümüyle çözülmedi. Hâlâ yarım kalan hesaplar, hâlâ sızlayan yaralar var. Ama artık yalnız değilim. Çözülmesi için dağ gibi bir siper oluştu arkamda. Yaslanabileceğim, sığınabileceğim, güç alabileceğim koca bir dağ… O dağın gölgesinde nefes alıyorum şimdi. Ve biliyorum ki, bu dağ sayesinde bir gün o sorun da çözülecek. Belki yarın, belki öbür gün… Ama çözülecek. Şimdi yazmak istiyorum. Konuşmak istiyorum. Bana dokunan o yüreklere, benim de dokunmak istiyorum. Kelimelerimle, sesimle, yüreğimle… Onlara “iyi ki varsınız” demek istiyorum. Onlara “kurban olduğum” demek istiyorum. Çünkü onlar sayesinde hayata tutundum. Onlar sayesinde yeniden yürümeye başladım. İnşallah başarırım. İnşallah o yüreklere layık bir şekilde yürürüm. İnşallah kendi kıyametimden çıkıp, barışın ışığına ulaşırım. Kurban olduklarım… İyi ki varsınız.  Saygılarımla.